„Pieśni z Kożyna”, wyd. Stowarzyszenie Dziedzictwo Podlasia, 2011

Wielbiciele muzyki tradycyjnej mogą powiększyć swoje kolekcje o nową perłę - płytę Pieśni z Kożyna, która prezentuje wokalną tradycję Podlasia.

Wykonawcami pieśni są miejscowe kobiety, najstarsze kultywatorki tradycji rodzinnej wsi. Śpiewały od dzieciństwa przez całe swoje życie i do dziś zachowały w swojej pamięci dawne pieśni i zwyczaje.

Nigdy nie tworzyły zespołu, aby występować na koncertach, popularyzować tradycję - śpiewały dla własnej przyjemności, tak jak ich przodkowie.

Dzisiaj ich naturalny - już nie tak potężny, jak w młodości - śpiew jest dla słuchaczy prawdziwym skarbem, przykładem czystej wiejskiej maniery wykonawczej, której nie próbowali poprawiać żadni instruktorzy wokalistyki folklorystycznej, ani kompozytorzy, ani kształceni muzycy.

Przedstawiony na płycie repertuar śpiewaczek obejmuje cały roczny cykl obrzędowy, zaznajamia odbiorców z archaicznymi kalendarzowymi i rodzinnymi pieśniami obrzędowymi. Nie zabrakło miejsca i dla liryki, i dla utworów lżejszych (żartobliwe przyśpiewki, pieśni taneczne).

Słuchając zapowiedzi-komentarzy, jakimi wykonawczynie uzupełniają śpiew, niepostrzeżenie wstępujemy w inny świat - świat, jaki już zanika, świat, do jakiego już nigdy nie będziemy mogli wrócić i jaki zostanie w naszej pamięci dzięki takim właśnie nagraniom.

Tetiana Sopiłka-Zaczykiewicz
(etnomuzykolog, pracownik naukowy Laboratorium Etnomuzykologii Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy im. P. Czajkowskiego w Kijowie)

Шанувальникі фольклору можуть додати до своєї колекції нову перлину - диск Пісні з Кожино, що презентує вокальну традицію Підлящщя.

Виконавиці пісень - місцеві жіночки, найстарші знавці і носіі традиції рідного села. Співали з дитинства ціле своє життя і до наших днів заховали в своїй пам'яті давні пісні і звичаї.

Ніколи не творили концертного колективу, співали для власної приємності, так, як їхні предки.

Сьогодні їх натуральний - вже не такий потужний, як за молодих часів, спів - є для слухачів правдивим скарбом, прикладом справжньої сільскої манери виконання, до якої не втручалися жодні інструктори вокалісти, професійні музиканти чи композитори.

Репертуар співачок, представлений на диску, обіймає цілий річний цикл, знайомить слухачів із архаїчними календарними та родинними обрядовими піснями. Не забракло тут місця і для лірики, і для жартів (приспівки, танцювальні пісні).

Слухаючи розповіді-коментарі співачок щодо своїх пісень, неначе потрапляєш до іньшого світу - світу, який вже згасає, світу, до якого вже ніколи не зможемо повернутися і який зостане в нашій пам'яті дякуючи саме таким награнням.

Тетяна Сопілка-Зачикєвіч
(етномузиколог, науковий співробітник Лабораторії Етномузикології Національної Музичної Академії України ім.П.Чайковського, м.Київ)

http://www.kulturaludowa.pl/widok/89/2332