Siruotśki Welikdeń

Wmiraje mati, doczku pokidaje.

Ne żenitiś — bat’ko żu^onci prysiahaje.

Na mohili w neji szcze pisok ryży^eje

A prysiahi bat’ko derżati ne wmi^eje.

Bere wu^on do chaty mołoduju żu^onku

Każe — dohladajte moju sirotońku.

Wona dohladała mału sirotynu,

Czerez deń obi^edat’ uczyła dytynu.

Wona dohladała bi^ednu sirotoczku,

Raz na ru^ok dawała bi^eleńku soroczku.

Rokowoje swjato Wełykdeń prychodit,

Maczocha sirotku z-za stoła wywodit:

— Wże paski wkusiła to wże j rozhowi^ełaś

A czoho lintiajko, szcze czoho rozsi^ełaś?

Soroczku bileńku polublajesz brati,

A sama ne możesz, kob sobi^e prydbati?

To idi do kuchni i tam u kutoku

To idi pradi tam sobi^e na soroczku.

Ne poszła sirotka do kuchni prasti,

A poszła sirotka na mamu rydati:

— Wy mamo-hołubko poczujte jak płaczu,

Chocz hołos podajte, chocz chaj was pobaczu;

Woźmi mene mamo do sebe, do jamy —

Nechaj ja ne płaczu hu^orkimi slozami

Czom że ty matulu ne choczesz ustati?

Czom że ty ne choczesz ni słowcia skazati?

I tak że siru^otka i płacze-rydaje,

A nichto z mohiły to j ne odmowlaje.

Wirsz z ukrajinśkoji szkilnoji knyżeczky, jaka pered wijnoju buła u susida, ałe najpewnisze zhoriła razom z chatoju, zapamjatała i wlitku 1994 r. z pamjati pereskazała howirkoju swoho seła Ołeksandra Derpoła z Mjakysziw, szczo w Bilśkowij ґmini.

Zapysaw Jurij Hawryluk

«Nad Buhom i Narwoju», 1996, № 3, stor. 18.